به یه بنده خدایی گفتم پارکور کار می کنم.گفت چیه.براش که توضیح دادم گفت اهان همین جنگولک بازی ها که توی پارک ها انجام می دن.گفتم دیگه؟؟گفت می حوان با این کار ها خودشون رو نمایش بدن.

سال ۱۳۷۱ تازه کونگ فو وارد ایران شده بود.و علاوه بر ممنوع بودنش مردم هم فکر می کردن همش بی خودیه و واسه اینه که خود نمایی کنند.بعد از چند سال جا اوفتاد و تا حالا که فدراسیون و مسابقات و هزار کوفت و زهر مار.

پارکور ما هم مثل همینه من مطمئن هستم که تا چند سال دیگه جز پر طرفدارترین رشته ها توی ایران می شه.البته ممکن هم هست که ممنوع اعلام بشه.ولی من فکر نمی کنم این دلیل بشه که ما این رشته رو بگذاریم کنار.تازه هیجان زده می شیم.

و اما مطلب دوم

رفتم توی یه پارکی دیدم چند نفر دارن پ.ک کار می کنن.ایستادم نگاه کردن.دیدم ظاهرا هیچی غیر از دش-کونگ-مانکی و لیزی بلد نیستن.ولی این خیلی مهم نیست.دیدم که خیلی خودشون رو گرفتن و به قول دوستان کلاس می گذاشتن.

می خوام بگم چرا ما باید اینقدر مغرور باشیم.برای پیشرفت پ.ک باید همه با هم همکاری کنیم مثل فستیوال پارکور که گروه شفق برگذار کرد.دستش درد نکنه واقعا خیلی عالی بود.

نوشته شده توسط جیرجیرک در شنبه 1 اسفند1388 |

خب گفتم این دفعه گفتم چیزی بگذارم که هم به درد حرفه ای ها بخوره هم به درد مبتدی ها.

حرکات پایه

۱-پرواز و فرود:که عبارت است از به قول خودمون پریدن و فرود امدن ولی با ارتفاع زیاد که ۵/۱ متر به بالا باشه.

۲-تعادل:حفظ تعادل روی میله-بند-دیوار یا وارونه رویه ۲ دست

۳-پریدن:که به صورت جفت پا باشه.ثابت یا هنگام دویده

۴-زیر و رو(رو میله و زیر میله):که پریدن از روی یک سکو یا رد کردن سکو از زیر یا رفتن از بین ۲ مانع می باشد.

۵-بالا رفتن:بالا رفتن از یک مانه که به صورت بدون پا-۱ پا-۲ پا و ... می باشد.

۶-پریدن همراه با چرخش:که همون وارو خودمونه.که به چند صورت انجام می گیره مثلا وارو ثابت یا در جا - وارو روی سطح عمودی مثل درخت یا دیوار

۷-رولینگ:یا همون کله معلق خودمون که به صورت حرفه ای زده میشه که هیچ اسیبی به سر - گردن و ستون فقرات نمی اد.و معمولا در هنگام فرود استفاده میشه که فشار به مچ نیاد(توی این حرکت احتمال شکستگی مچ دست و اسیب رسیدن به گردن و ستون فقرات بسیار زیاده)

خب فعلا دیگه چیزی به ذهنم نمی رسه.ولی در کل فکر کنم همین چند حرکت پایه بیشتر نباشه.

نوشته شده توسط جیرجیرک در چهارشنبه 28 بهمن1388 |

به امید خدا از این به بعد از اطلاعات خودم به طور تخصصی مطلب می گذارم.

فعلا

نوشته شده توسط جیرجیرک در چهارشنبه 28 بهمن1388 |

پارکور

پارکور (به فرانسوی:‎Parkour )‏ یا هنر جابجایی (به فرانسوی:‎L'art du déplacement ‏)‏ یا شهرنوردی به پیشهاد(گروه رها)یک راه نوین برای تعامل با محیط اطراف فقط با استفاده از توانایی‌های انسان است. داوید بل، بنیان گذار پارکور در فرانسه می‌گوید: جنبهٔ فیزیکی پارکور، غلبه‌کردن بر تمامی موانع پیش روست، درست مانند این‌که در شرایط اضطراری گیر کرده‌ باشید. پارکور فقط صرف حرکات نیست، بلکه مجموعه‌ای هدفمند و دارای فلسفهٔ خاص خویش است. پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از کاراترین، روان‌ترین و مستقیم‌ترین مسیر و مناسب‌ترین حرکات است که می‌تواند شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و خزیدن باشد.در پارکور ما نیاز به سرعت و قدرت به طوری که مانع را از سر راه برداریم و به خودمان اسیب وارد نکنیم همچنین ما در هنگام فرار باید انرژی کمی برای حرکات استفاده کنیم.

به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.

تاریخچه پارکور

پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته، وجود داشته‌است. انسان‌ها به طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند (از جمله عیاران کاغذباز).

اما پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل (Raymond Belle) که یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش داوید بل (David Belle) بصورت مدوّن درآمد. دیوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستیان فوکان (Sebastien Foucan) که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزش‌های مختلفی مانند ژیمناستیک و حرکات رزمی و با هدف کمک‌کردن به دیگران در مواقع اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند.

پارکور در ایران

اولین نشانه از حضور پارکور به صورت حرفه‌ای در ایران، حضور امیرحسین ایمانی و کوشا فتحی‌نژاد در مستند سال ۲۰۰۳(( لندن بپر)) (به انگلیسی: Jump London) بود. هدف این فیلم نشان دادن گسترش پارکور در دنیا بود، برای همین منظور از گروه‌های مطرح و فعال پارکور در دنیا تقاضای همکاری نمودند و گروه irPk که بعدا به رها تغییر نام داد نیز در این پروژه همکاری کرد. در آن زمان(۱۷ سپتامبر ۲۰۰۴) گروه اینترنتی Parkour_Iran توسط گروه irPk تشکیل شد که با وجود غیرفعال بودن هنوز دارای بیشترین عضو در بین گروه‌های پارکور است.

با گسترده شدن پارکور در ایران و احساس نیاز به آموزش حرفه‌ای تر، امیرحسین ایمانی در تابستان سال ۲۰۰۴ برای آموزش دیدن زیر نظر یکی از موفق ترین گروه‌های پارکور دنیا به لندن رفت.و سایت www.urbanfreeflow.ir از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ با اجازه آن گروه شروع به کار کرد.

در پاییز همان سال بود که این گروه به رها تغییر نام داد و اولین دوره کلاس های پارکور با هدف انتقال تجربه‌هایشان در مجتمع ورزشی شهید چمران (بولینگ عبدو) برگزار کردند و سایت www.parkour.ir نیز شروع به کار کرد.توجه رسانه‌ها با اجرای نقش دو نفر از اعضای گروه رها (احسان دادفر و آرمان خاشعی) در کلیپی به نام کبوتر (تابستان ۱۳۸۴)،تولید فیلمی کوتاه برای جشنواره پلیس ، مصاحبه با نشریات مختلف (مانند ۴۰چراغ و Teenager) و خبرگزاری Ascosiated Press و شرکت در نمایشگاه بین المللی ورزش ۲۰۰۸ به این ورزش بیشتر شده و علاقه‌مندان بسیاری شروع به تمرین کرده اند. هم چنین گروه رها برای‌ آشنا شدن مخاطبان با این ورزش به دعوت رییس کمیته ايروبیک حرفه‌ای و مهارتی در مراسم افتتاحیه اولین دوره مسابقه ايروبیک حرفه‌ای کشور (۲۵ آبان ۱۳۸۵) در ورزشگاه شهید چمران به ایفای نقش پرداختند.

به مرور زمان گروه‌های دیگری در سطح ایران شروع به فعالیت کردند که می‌توان به گروه‌های شفق، بن هدز، و فراز اشاره کرد که گروه شفق اولین همایش پارکور در تهران با حضور اکثر علاقه‌مندان به این رشته را در تابستان ۸۷ برگزار کرد. اولین دورهٔ مربیگری توجیهی پارکور در بهار ۱۳۸۸ توسط فدراسیون آمادگی جسمانی و ایروبیک ایران به مدرسی خانم زینب دمیرچی برگزار گردید.

فلسفه پارکور

پارکور یک رشتهٔ ورزشی است، اما فلسفه‌ای با ارزش‌های خاص خود و برای آگاهی از توانایی‌های خویشتن، مبارزه علیه خود و پرورش جسم و روح دارد. پارکور گذشته از یک ورزش و هنر، یک شیوهٔ زندگی کردن و یک فلسفهٔ روزانه است.

یکی از فلسفه‌های این ورزش، اتکا به توانایی‌های جسمی و ذهنی افراد برای کمک کردن به کسانی است که در شرایط خاصی قرار دارند. به همین دلیل است که در این ورزش خبری از مسابقه و رده‌بندی ورزشکاران و غیره نیست، زیرا هر کسی تنها برای خودش و نه برای اثبات برتری خود، تمرین می‌کند.

بسیاری پس از آشنایی با پارکور، اصول آن را در زندگی خود نیز به کار می‌برند.هنر پشت سر گذاشتن کارای موانع، با به چالش کشیدن فیزیکی و جسمی خود باعث می‌شود که با موقعیت‌های زندگی روزانه آسان‌تر کنار بیاییم. وقتی که یک مانع یا به عبارتی وضعیتی دشوار در زندگی ما پدیدار شود، یک تراسور همانگونه که در پارکور یاد گرفته، سریع و کارا بر آن غلبه می‌کند و بدون تغییر مسیر به راه خود ادامه می‌دهد.

جدا از حرفه‌ای شدن در حرکات، قسمت اصلی آموزش و تمرین صحیح پارکور، توانایی غلبه بر ترس و استفاده از آن در زندگی است، چرا که ابتدا باید بتوان بر ذهن و تفکر خود چیره شد تا توانایی حرفه‌ای شدن در پارکور در ما بوجود آید. کسانی که پارکور تمرین نمی‌کنند معمولا دربارهٔ آین موضوعات چیزی نشنیده یا ندیده‌اند؛ در صورتی که به گفتهٔ بنیان‌گذار این هنر، «فلسفه» جزء درونی پارکور است.

پارکور چه نیست؟

پارکور حرکات آکروباتیک، بدل کاری، رقص، حرکات احمقانهٔ بدون توجه به عواقب آن و پرش‌های بلند بدون دلیل نیست. هم چنین پارکور «هر حرکتی که دلت خواست» نیست بلکه مجموعه‌ای از حرکات از پیش تعریف شده و هدفمند است.

در پارکور خبری از مسابقه و کل‌کل هم نیست. یک کمپین از یکم ماه مه سال۲۰۰۷ توسط وبگاه رسمی پارکور برای حفاظت از پارکور و فلسفهٔ آن در مقابل مسابقه و رقابت آغاز شده است. اعضای این کمپین اعتقاد دارند که «مسابقه» افراد را تحریک می‌کند که با دیگران برای رضایت تماشاگران یا اثبات برتری‌های خود و یا احیانا سودهای مالی مبارزه کنند؛ در حالی که در پارکور، افراد در کنار یکدیگر و فقط برای خودشان تمرین می‌کنند. پس پارکور نمی‌تواند تبدیل به یک رشتهٔ مسابقه‌ای شود، مگر آن که اساس وجودی آن یعنی «پرورش خود» نادیده گرفته شود.

تفاوت دو آزاد(فری رانینگ)و پارکور

دو آزاد (به انگلیسی: Free running) در ابتدا معادل انگلیسی واژهٔ پارکور بود، اما اکنون خود به عنوان شاخه‌ای مستقل از ورزش شناخته می‌شود. دو آزاد در مقایسه با پارکور دارای حرکاتی با جزئیات بیشتر است. حرکات دو آزاد مانند چرخش‌ها و گردش‌ها برای خلاقانه‌تر شدن، زیبایی و جذاب شدن ورزش است.

هدف پارکور رسیدن سریع و کارا و در مسیری مستقیم است، در حالی که دو آزاد هنر حرکت کردن در محیط اطراف، به هر صورت دلخواه و در مسیر دلخواه است.

دوندگان آزاد حرکاتی را تمرین کرده و به کار می‌گیرند که لزوماً برای غلبه کردن بر موانع انجام نمی‌شود. مهم‌ترین عنصر در دو آزاد، هارمونی بین دونده و مانع است و حرکات باید بدیع، زیبا و خلاقانه باشد.

بر خلاف بسیاری ورزش های دیگر پارکور تا کنون در زمین یا ورزشگاه اختصاصی تمرین نمی‌شود ، البته تلاش هایی در این رابطه صورت گرفته است تراسورها در محیط های شهری مانند سالن های ورزش ، پارک ها ،زمین های بازی و سازه‌ها و ساختمان های رها شده تمرین می‌کنند که باعث به وجود آمدن نگرانی هایی مانند تجاوز به حریم شخصی ،آسیب رساندن به اموال عمومی و تمرین در مکان های نامناسب شده است .

وسایل و تجهیزات

پارکور وسیله و تجهیزات خاصی احتیاج ندارد و تراسور ها معمولا لباس های ورزشی یا معمولی سبک و راحت می پوشند . تنها چیزی که توصیه شده است یک کفش ورزشی سبک با چسبندگی زیاد است.

منبع ویکیپدیا با کمی تغییرات لازم

نوشته شده توسط جیرجیرک در چهارشنبه 28 بهمن1388 |

من جیرجیرک ۱۶ یا ۱۷ ساله اهل اصفهان (اصفهانی نیستم)هستم.چند وقتی هست که با رشته ورزشی ژارکور و فری رانینگ اشنا و بسیار علاقه مند شدم.ولی از اونجایی که دیدم ایران سایت تخصصی در این باره نداره تصمیم گرفتم خودم وبلاگی تخصصی در باره این ۲ رشته تاسیس کنم(فعلش ایراد داره).وبلاگی گه بتونی سوال کنی و جواب بگیری.

فعلا

نوشته شده توسط جیرجیرک در سه شنبه 27 بهمن1388 |